۱۹ نوامبر ۲۰۲۶ – مطالعه جدیدی که در مجله  Nursing Researchمنتشر شده است، نشان داد که رفتن به رختخواب در ساعات زودتر از معمول، می‌تواند بدون توجه به طول مدت کل خواب، میزان کاهش وزن را در افراد دارای خطر بالای ابتلا به دیابت نوع ۲ بیشتر کند.

اگرچه مدت‌زمان کوتاه خواب یکی از موانع قابل اصلاح در پیشگیری از دیابت است، اما تاکنون هیچ کارآزمایی با توان آماری کافی بررسی نکرده است که آیا گنجاندن یک مداخله رفتاریِ خواب در برنامه‌های اصلاح سبک زندگی، منجر به بهبود پیامدهای کنترل قند خون یا کاهش وزن در افراد مبتلا به پیش‌دیابت (prediabetes) می‌شود یا خیر. از این رو، این مطالعه به بررسی مزایای ترکیب اصلاح سبک زندگی با مداخلات خواب بر مدیریت گلوکز و کاهش وزن در افراد مبتلا به پیش‌دیابت با عادتِ خواب کوتاه پرداخت.

در این مطالعه کنترل‌شده تصادفی (RCT) دوگروهی و موازی، بزرگسالانی که مبتلا به پیش‌دیابت (تأیید شده با آزمایش A1c) و دارای خواب کوتاه (تأیید شده با اکتی‌گرافی) بودند، شرکت کردند. شرکت‌کنندگان دو بار به کلینیک مراجعه کرده و دو هفته پایش در منزل داشتند که شامل پایش مداوم گلوکز (CGM) و تخمین میزان خواب از طریق اکتی‌گرافی بود. مداخله ۸ هفته‌ای نیز به‌صورت انفرادی و از طریق پلتفرم ویدئوکنفرانس (مطابق با استانداردهای HIPAA) انجام شد.

معیار اصلی سنجش، تغییر در نسبتِ زمانی بود که سطح گلوکز توسط حسگر در محدوده ممنوعه (بیش از ۱۴۰ میلی‌گرم در دسی‌لیتر) قرار داشت. پیامدهای ثانویه شامل شاخص‌های خواب تخمین‌زده شده با اکتی‌گرافی، کیفیت گزارش‌شده از خواب توسط خود فرد، خواب‌آلودگی در طول روز و وزن بدن بود. پژوهشگران برای مقایسۀ تفاوت‌های بین گروه‌ها قبل و بعد از مداخله، از روش اصلاح‌شده‌ی «قصد در درمان» استفاده کردند.

در میان ۱۹۶ شرکت‌کننده، تفاوت معناداری در نتیجۀ اصلی مربوط به گلوکز بین دو گروه مشاهده نشد. همچنین تفاوت معناداری بین دو گروه برای هیچ‌یک از پیامدها یافت نشد؛ با این حال، هر دو گروه شاهد بهبود قابل توجهی در کیفیت خواب و کاهش وزن در مقایسه با وضعیت اولیه خود بودند.

در مقایسه با گروه «اصلاح سبک زندگی»، افراد گروه «اصلاح سبک زندگی + مداخلۀ خواب»، بهبود محسوس‌تری در گزارش‌های شخصی از کیفیت خواب و کاهش خواب‌آلودگی روزانه داشتند. تنها گروه «اصلاح سبک زندگی + مداخله خواب» پیشرفت قابل‌توجهی در زمان شروع خواب (early sleep onset) داشت؛ با این حال، این تفاوت بین دو گروه از نظر آماری معنادار نبود.

یک تحلیل تعقیبی (Post hoc analysis) نشان داد که اگرچه تغییر در طول مدت خواب به‌طور مستقل با افزایش کاهش وزن مرتبط نبود، اما «زودتر خوابیدن»، مستقل از نوع گروه‌بندی، پیش‌بینی‌کنندۀ کاهش وزن بیشتر بود.

به‌طور کلی، افزودن مداخله رفتاریِ خواب به مداخلات اصلاح سبک زندگی، بهبود معناداری در کنترل گلوکز ایجاد نکرد. با این حال، صرف‌نظر از طول مدت خواب یا نوع گروه‌بندی، زودتر رفتن به رختخواب پیش‌بینی‌کننده کاهش وزن بیشتر بود؛ این امر نشان می‌دهد که «زمان‌بندی ریتم شبانه‌روزی» (circadian timing) می‌تواند یک هدف بالقوه و قابل تنظیم در پیشگیری از دیابت باشد.

منبع:

https://medicaldialogues.in/diabetes-endocrinology/news/earlier-bedtime-may-promote-weight-loss-in-people-at-high-risk-of-type-2-diabetes-study-183549